Mijn eerste blog bericht die ik voor het eerst op mijn telefoon typ en ga publiceren. Als het maar goed gaat. Ik controleer het morgen of misschien helemaal niet. Afgelopen twaalf jaar heb ik dit nooit eerder gedaan, ben heel erg benieuwd. Nu zie je maar weer dat smartphones onmisbaar zijn en vooral als je inspiratie hebt en je meneer laptop niet bij je hebt of ander soort schrijfgerei. Ik moet trouwens een laptoptas kopen om mijn uit 2012 gedateerde fijne MacBookPro overal heen mee te kunnen sjouwen. Hij is nogal zwaar. Ik zoek ook nog een mooie beschermhoes voor mijn laptop maar kan nergens iets vinden. Volgens Mitchell ben ik te kritisch en heb ik te veel eisen wat nergens voor nodig is. Ik wil een kleur wat niet snel verveeld, het moet een praktische tas zijn, ik moet me direct tot die tas aangetrokken voelen en vaak mee willen nemen. Valt mee toch? Jullie tips voor laptoptassen en hoezen zijn welkom. Paar jaar terug droomde ik er van om een ouderwetse typemachine te kopen om daar op mijn hersenspinsels te kunnen typen. Helaas nog niets tegen gekomen. Ik houd mijn ogen nog steeds open. Als ik er ooit één vind dan hoop ik dat het werkt. De typemachine zal sowieso een mooie plek krijgen in mijn huis. Waar ik af en toe in alle rust op kan typen, helaas is een typemachine niet meer van deze tijd dus dan zal ik het over moeten schrijven op mijn laptop. Soms vraag ik me wel eens af hoe het zou zijn geweest als ik in de jaren ’60-’00 had geleefd en een schrijver was geweest. Was het makkelijker of moeilijker? Ik denk zelf vaak makkelijker, omdat er nu zo veel mensen zijn die zich al snel een schrijver noemen en kom je er haast niet tussen als je niet aan bepaalde eisen voldoet. Je wordt snel onzeker en zwart gemaakt. Toentertijd moest je er echt hard voor werken, een goed artikel of boek schrijven en bij een goede uitgever hopen op succes. Zo maakte je naam en was je een echte schrijver en met geluk verdiende je er ook nog leuk aan. Mensen wisten amper hoe je er uit zag. Nu heb ik het idee dat men zo boeken kan en wil schrijven zonder echt na te denken om maar ‘bekend’ te worden. Ik weet het niet, vind het wel eens simpel. Waarom is het zo makkelijk geworden? Ellendig soms, gaat nergens meer over. Mensen doen er niet altijd meer iets voor. Erg jammer. Ik hoop niet dat echt literatuur verdwijnt. Ik heb het niet over de mensen die er keihard voor werken en hier goede motivatie voor hebben, hun tijd en energie in het schrijven en onderzoeken steken. Met het schrijven hun brein juist gebruiken en naam maken. Hun publiek echt plezier willen doen met een goed boek of echte informatie over willen en kunnen brengen aan het publiek. Voor deze mensen heb ik alleen maar respect.

❤️, Mila

In het gastenverblijf van het VU enkele ideeën uitwerken

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: