Ik ben erg dankbaar voor de laatste jaren van mijn leven. Ik zit in een stabiele relatie, ik heb werk en een dak boven mijn hoofd. Het meest dankbaar ben ik dat ik mezelf heb gevonden, ben er nog niet helemaal maar ik ben goed op weg. Weet waar ik gelukkig van word, wat ik nog meer wil doen en bereiken. Ik heb zoals ik eerder heb genoemd besloten om te stoppen met werken in de zorg zoals ik nu werk. Ik wil weer meer schrijven en mensen helpen/inspireren/motiveren om voor zichzelf te kiezen. Ik wil geen negatieve mensen om mij heen, mensen die bepalen hoe mijn leven er uit moet zien en mij afkraken. Onbewust heb ik in een milieu geleefd waar ik niet 100% gelukkig was. Ik had gewild dat mensen mij accepteerden met de keuzes die ik maakte en wilde maken voor mijn eigen toekomst. Ik had gewild dat ik niet ”dom” werd genoemd als ik mijn mening gaf, want dit paste niet bij hun in het rijtje. Ik had een grote mond, omdat ik dingen anders bekeek en dingen oké vond wat zij totaal niet accepteerden. Ik ga nu niet in details treden, maar ik ken Mitchell als vrouw. Ik heb een relatie met hem gehad toen hij nog zij was. Hij gaat, even denken vanaf maart 2019 officieel als man door het leven. Voorgaande jaren was hij voor mij ook een man, maar nog niet officieel. Tuurlijk hebben wij het moeilijk gehad. Ups en downs waar we misschien als we niet zoveel van elkaar hadden gehouden niet samen uit waren gekomen. Het waren zware tijden, maar ik ben blij dat het achter de rug is. In die periode hadden wij ook een grote kinderwens waar wij voor zijn gegaan. Helaas is het niet gelukt na een paar pogingen. Persoonlijk denk ik dat dit komt, omdat wij het ‘zwaar’ hadden. Een stressvolle periode. Mitchell zijn traject koste niet alleen hem, maar mij ook echt veel energie. We hebben besloten om een ‘pauze’ te nemen. Vorige week hebben wij weer een donor uitgezocht en zaad besteld. Het is een hap uit je portemonnee en veel prijziger dan vorig jaar. We betaalden het dubbele dit keer. We hebben het er voor over, misschien dat we later zeggen het anders te willen doen zoals een ”bekende” donor uitkiezen en niet via het ziekenhuis te doen. Voor nu is het goed om via het ziekenhuis alle behandelingen te doen. Sommige mensen snappen niet dat we dit nu doen, omdat we ook bezig zijn met het zoeken naar een huis en Mitchell zijn traject. We trekken ons hier niets van aan, voor ons voelt het goed. Mensen hebben toch altijd iets te zeggen. Mitchell zijn traject is ‘klaar’, een huis zoeken dat doen we op eigen tempo en niet te gehaast. Een baby maken is het belangrijkst voor ons op dit moment. We hopen dat alles goed gaat de aankomende weken en dat ik kan en mag aankondigen dat wij zwanger zijn. Als ik zwanger ben kunnen we ook nog verhuizen of erna, wij zien hier geen probleem in. Wij hebben allebei de rust en geloven er in dat wij zwanger kunnen worden. Het stressen is er voor ons niet meer of in ieder geval een heel stuk minder dan vorig jaar. Hopen dat het echt gaat lukken. Terug naar mijn ‘verleden’, ik zie of spreek geen familie meer. Ik ben dood gewenst door de heer des huizes. Ik ben weg gegaan zonder dat iemand er iets van wist. Ik heb een brief en mijn kat achtergelaten. Hoe moeilijk ik het achterlaten van mijn kat ook vond weet ik dat hij het daar goed heeft, hij is daar opgegroeid en kent alles en iedereen. Het zou egoïstisch zijn geweest om hem mee te nemen naar een huishouden met een hond. Ik wist van mijn kat al dat hij niets met honden heeft. Als het kon had ik toentertijd willen vertellen dat ik een vriendin had, maar er werd door mijn moeder en haar beste vriendin gezegd; als jij gaat zeggen dat je samen wil wonen met jouw vriendin dat haal jij de voordeur niet eens. Dus besloot ik om zo te vertrekken en mezelf zo in bescherming te nemen. Met pijn en verdriet. Ik had gewild dat het anders kon, voor mijn eigen geluk heb ik deze weg gekozen. Het is niet weglopen zoals mensen zullen denken, nee. Ik heb op mijn 27e een keus gemaakt om weg te gaan en samen te wonen met mijn vriendin waar ik zielsveel van hield. Ik heb het heel moeilijk gehad met het gemis van mijn dierbaren, maar ik wilde bewust ook afstand. In het begin heb ik zelf alle contact geweigerd, een grens proberen te trekken. Enkele keren geappt en gedaan, maar later reageerden zij nergens meer op terwijl ik contact zocht. Ik neem geen contact op met mijn vader, want hij heeft hele nare dingen gezegd en mij dood gewenst. Dat vind ik persoonlijk te ver gaan. Je hoeft het niet eens te zijn met de keuzes van je kind, maar je kind doodwensen gaat te ver. Je kind is jouw kostbaarste bezit. Je zou kunnen zeggen hoe en wat, maar toch je kind blijven steunen en liefhebben. Toch? Mijn familie weet niet waar ik woon, met wie ik samen ben, welke plannen ik heb. Dit wil ik ook graag zo houden. Alhoewel mijn tante (zus van mijn moeder) me nu volgt op instagram. Dit mag, want ik plaats niets van waar zij zou uit kunnen halen waar ik woon en anders verwijder ik haar. Verder heb ik geen contact met familie. Mijn zusjes weigeren op alles te reageren. Ik heb besloten dit met rust te laten, omdat ik nu voor mijn eigen geluk wil gaan en niet daar wil blijven hangen. Ik wil samen met Mitchell een gezin en daar wil ik geen drama in. Als zij als volwassenen met mij willen en kunnen communiceren dan mogen ze me appen, maar geen onzin dingen zeggen. Ik weet nog in het begin dat mijn oom en een tante zeiden ”Kom terug, doen we alsof er niets aan de hand is. Je ouders missen je. We vergeten alles”. Ho. Zo werkt het niet. Ik heb mijn eigen keus gemaakt ik ga niet terug naar huis, omdat zij mij missen maar tegelijkertijd mij ook uitmaken voor een walgelijke monster. Ik heb hen nooit iets misdaan, altijd alles voor hen gedaan en geregeld. Tien jaar lang gewerkt en geen spaargeld over gehouden terwijl ik thuis woonde, omdat ik hen altijd financieel heb ondersteund. Dit heb ik uit liefde gedaan, maar altijd stank voor dank gekregen. Het was vanzelfsprekend geworden om hun altijd uit de brand te helpen. Als ik het niet deed kreeg ik scheve gezichten. Zelfs andere familie leden vroegen om geld; alsof ik bakken verdiende. Moest ik ze ook perse geld lenen, want zij waren familie en hadden het nodig volgens mijn vader. Ze hadden het vast niet gevraagd als ze het niet nodig hadden kreeg ik als antwoord. Ik gaf aan het niet te willen doen, maar moest uiteindelijk toegeven anders was ik egoïstisch… Dank je. Mij zie je niet meer. Mijn fout is dus dat ik met een vrouw ben gegaan en een brief heb achter gelaten. Zij hebben pijn en missen hun kind door mij. Mijn geluk, mijn pijn en verdriet dan? Mijn wensen en dromen dan? Iedereen die mijn vader kent weet dat ik dus niet anders kon, maar doen alsof het wel kon. Zij weten niet hoe ik behandeld werd, als klein kind op mijn 27e. Er werden dingen gezegd en gedaan wat niet klopte. Er werd gehandeld uit angst, omdat mijn vader niet wilde dat er geroddeld werd over zijn gezin. Ik mocht dit en dat niet, omdat mensen zouden praten. Weet je over wat ?? Een simpele voorbeeld; Ik mocht geen ijs eten als ik buiten was en niet (hard) lachen buiten, omdat er enkele mannen dit sexy en intimiderend vonden. Zij vonden dat je aandacht zocht van het andere geslacht als je een ijsje at of hard lachte. Dit waren mannen uit zijn omgeving die dus over enkele meisjes hadden geroddeld en hij wilde dat niet over zijn dochters. Ik werd ”geïnterviewd” als ik iets wilde doen. Met wie, waarom en hoe laat kom je weer thuis? Ik deed niets fout, op een gegeven moment ging dit wringen en vond ik het niet meer leuk en raar. Ik werd in de gaten gehouden. Ik ben geen crimineel, waarom al die vragen? Ik slaap met niemand, doe geen drugs, wat vertrouw je niet dan? Wat denk je dat mensen over mij kunnen zeggen? Al had ik met tig mannen en vrouwen het bed gedeeld dit was niet hun zaak geweest. Het is mijn lichaam en leven.

Misschien dat ik later meer vertel of als jullie vragen hebben dan zal ik deze ook antwoorden.

❤ Mila

Een mooie dag in Vlissingen. Hier had ik als ik in het ouderlijke huis was gebleven niet zomaar heen gekund. Ik geniet nu volop van dit soort uitzichten en momenten

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: