Gisteren heb ik het programma ‘Lauren; ik wil een kind’ bekeken op NPOstart. Het is een hele mooie programma wat meer inzicht geeft hoe stellen, ouders willen worden. Van tegenslagen tot een wens die uitkomt. Ik noem ze bewust ouders, zelfs als men (nog) geen kinderen heeft. Mensen zonder kinderen die een sterke kinderwens hebben gun ik het allemaal. Zij doen er alles aan om ouder te worden en daarvan weet je eigenlijk ook bijna 100% zeker dat het ook goede ouders zouden zijn. Van veel mensen die zomaar zwanger raken kan je gerust zeggen dat het echt niet kan. Zoals vrouwen die weten dat ze zwanger zijn en nog doorgaan met drinken, roken, alcohol drugs en alles eten en drinken/doen wat los en vast zit. Dat vind ik niet eerlijk. Mensen met een zwangerschapswens doen er alles aan om überhaupt zwanger te kunnen en mogen worden. Afgelopen jaren heb ik genoeg kinderen gezien met een beperking of psychische aandoening doordat ouders aan de drugs zaten tijdens de zwangerschap en/of kids gezien in de ochtend met een blik energydrank in de hand i.p.v. een goed ontbijt. Verwaarlozing. Oneerlijk. Als er een instantie ter sprake kwam waren zij de boeman en deden ze er alles om de kinderen bij henzelf te houden. Egoïstisch vond ik dat wel eens. Ik kan niet zeggen of dit ook echte oudergevoelens waren om hun kind niet kwijt te raken of ja ik weet niet zo goed wat ze dachten eigenlijk. Ergens snap ik het en wil ik het snappen. Je houdt van je kind, maar dan snap ik niet dat je niet inziet dat je aan verwaarlozing doet. Ontwikkelingskwestie, het niveau van mensen en het niet beter weten denk ik. Dit waren dan kennissen van vrienden, mensen op schoolplein of in eigen familie. Bv; dan hoorde ik dat ze op bezoekdagen huilden en huilden en ze hun kind in de armen sloten terwijl ze een blik energy in hun hand hebben en hun peuk net weg hebben gegooid. De begeleiders tig keer hebben aangegeven a.u.b. niet huilen waar zij bij zijn, want daar kunnen de kinderen niets mee. Ik snap dat het moeilijk is, maar alsjeblieft die kinderen zijn nog maar net 4 en 5. Goed. Het zal wel. Ieder zijn ding. De ouders vonden de begeleiders maar stom hoorde ik dan van een vriendin. Waarop ik als proffesional de situatie kon bekijken en wel kon inschatten hoe het zou kunnen zijn. Kinderen worden niet zomaar weg gehaald… Als buitenstaander weet je nooit hoe en wat en kan je altijd een mening hebben over dit soort zaken. Let wel op dat het bovenste een voorbeeld is en niet is gebaseerd op wat ik heb gezien op mijn werk. Dat soort dingen zijn privé en zou ik ook niet als voorbeeld gebruiken in mijn blog. Het is zoals het is en mensen zijn zo, met of zonder kinderen. Oneerlijk vind ik het nog steeds wel eens. Als mensen niet voor kinderen kunnen zorgen wel kinderen kunnen en mogen krijgen en wij als wens ouders niet. Dat wij duizenden euro’s moeten betalen aan een paar rietjes zaad en het alsnog niet lukt, je niet makkelijk een draagmoeder kan vinden en zo ja, zij zich altijd nog kunnen terug trekken omdat er geen regels zijn. Wij ook nog honderd vragen moeten invullen om zo ons te laten beoordelen of wij kinderen mogen en kunnen krijgen. Voor adoptie nog het één en ander geregeld moet worden en dit ook niet goedkoop is. Al met al een lange traject waar je jaren in kan zitten en buiten dat het je geld kost ook nog eens energie kost. Het is een slopend proces. Dat is het ergst. Op een gegeven moment interesseert het geld je niet meer, want je werkt er hard voor. Ik heb vanaf 2017 twee banen. Gezond is het niet. Een contract van 32 uur en om al mijn ‘vrije momenten’ van mijn vaste baan plande ik al het andere werk in. Soms heb ik maanden waar ik 300 uur werk erop heb zitten. Dat ik maar 4 nachten thuis heb geslapen in een maand, omdat er ook nog eens een personeelstekort is. Overuren draaien. Weken met max. 12 uur slaap. Je doet het, omdat je weet dat je het nodig hebt voor je baby, je heden en toekomst. Mijn vriend zei in juni dat ik moest kiezen tussen beide banen, omdat hij zag dat het niet meer gezond was. Hij zei laat al het geld en denk aan jezelf, veiligheid en gezondheid. Je gaat er aan onderdoor. Dan duurt een huis kopen maar wat langer. Dan wachten we even met de behandeling tot je weer je rust hebt gevonden. Ik had een tijdje terug vakantie van mijn vaste werk en ging naar mijn andere werk, was maar twintig minuten thuis. Snel onder de douche en tas pakken. De planning was om 45 uur achtereen te werken.. dit heb ik 6 uur volgehouden en begon spontaan met spugen. Toen kwam het besef dat mijn lichaam op was, besefte dat ik geen herstel periode had en alsmaar door ging. Ik besloot om het rustiger aan te doen. Meer nee zeggen tegen mijn beide banen. Als ik vrij ben dit echt proberen zo te houden. Meer aan mezelf denken en nee zeggen. Werk is niet belangrijk, maar mijn privé wel. Dat is wat ik op orde wil hebben, waar ik mijn rust heb en kan vinden. Waar ik oud wil worden. Waar er geen druk ligt, geen hoge verwachtingen zijn, geen ad hoc vragen en vergaderingen er tussendoor. In mijn privé wil ik niet meer aan mijn werk denken en chagrijnig zijn, omdat ik overwerkt ben. Ik werk vanaf juli niet meer zo. Af en toe een extra dag of twee max. in de maand en meer niet. Ik heb ervaren hoe het is om weer wat meer bij mezelf te zijn en te voelen wat rust me geeft. Ik probeer mijn lichaam weer in balans te brengen en zie dat het ook positief effect heeft op mijn relatie. Ik kan meer accepteren en loslaten. Een kindje en een huis komen er wel. Althans ik hoop het. Wij duimen en ik hoop jullie ook voor ons. Ik vind het mooi om mensen zwanger te zien, maar ook erg confronterend. Ik gun het iedereen en onszelf ook. Ik houd van programma’s als ‘Lauren; ik wil een kind’, kan ik gerust uren naar kijken. Ik merk wel dat ik nu sneller vol schiet en ook echt huil. Gisteren zag ik twee dames die bij hun eerste behandeling al zwanger zijn, echt vet tof vond ik dat en mee dat ik dat denk begin ik ook direct te huilen. Die twee mooie mannen die naar Canada wilden gaan voor een draagmoeder en na een tijdje toch vader werden in Nederland, bij het zien van het kindje schoot ik vol. Alle mensen in het programma en daarbuiten, ik hoop dat jullie het geluk vinden en zwanger worden. Ik weet niet of Mitchell ziet dat ik huil. Ik probeer dat te verstoppen of veeg het snel weg. Draai me om en denk “niet doen. Stop. Jouw tijd komt echt wel. Eerst maar je balans en rust vinden. Geloof in de komende periode en wacht tot de volgende behandeling.”

Cliché, maar het is zo. HET KOMT GOED

❤️ Mila

We hebben al heel veel spullen ingeslagen. Ik ben er echt blij mee en hoop dat het ooit een keer gebruikt kan worden door een kleine.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: