Mijn meisjes droom was om actrice te worden, te schrijven en gelukkig onbezorgd moeder worden. Acteren mocht ik niet van mijn vader. Hier zit volgens hem een heel theorie achter van hoe mensen tot de top komen enz. blabla onzin dus. Stiekem heb ik een tijdje improvisatie theater gedaan. Vond ik erg leuk, maar ik was ook erg onzeker en bang. Ik wilde me verder ontwikkelen, maar dit ging niet. Misschien dat ik dit ooit nog mag oppakken. In ieder geval staat dit nog op mijn to do list voor ik dood ga. Ik zou graag met Carice van Houten in een film of serie willen spelen. Ik zou erg veel van haar kunnen leren. Schrijven, tja.. Ik heb HBO journalistiek gedaan voor een half jaar, maar niet af gemaakt. Ik kreeg een vaste baan aangeboden en had deze erg nodig. Verdere details niet nodig. Ik heb er erg spijt van dat ik niet verder ben gegaan. Ik probeer het op deze manier het weer een beetje op te pakken. Simpel, niet te moeilijk. Op mijn vorige blogs schreef ik veel en ging ik dieper op in onderwerpen, misschien dat het hier nog komt. Ik zou graag een boek willen schrijven. Nou ja, ik ben al ergens mee begonnen maar moet hier de ruimte voor maken en graag zou ik hier ook mijn brood mee willen verdienen en met acteren natuurlijk. Jammer genoeg weet ik niet zo goed waar ik moet beginnen, welke uitgever ik moet benaderen en hoe? Hoe veel gaat dit kosten? Zullen mensen mij niet stom vinden? Moeder worden, mijn laatste wens. Hier wordt aan gewerkt 🙂 Ik ben gelukkig dat ik nog in het traject kan en mag zitten om een kindje te krijgen. Ik lees verhalen dat dit niet altijd het geval is en dat mensen dan zijn uitbehandeld. Het lijkt mij erg moeilijk om dit een plekje te moeten geven. Het is dan geen keus, maar een moet. We hopen daar nooit te komen. We geloven er nog steeds in dat het ons gegund is, een kindje. We hebben een huis gekocht in een andere stad, wel dichtbij onze werk. Hier heb ik de rust in gevonden. Alles gaat steeds beter en rustiger. Mijn privé met mijn familie heb ik beetje bij beetje een plekje kunnen geven, maar ben er nog niet. Afgelopen week zijn wij in het klein getrouwd. Vanaf 2020 heb ik een vast rooster, ik weet nu al wanneer ik wel en niet moet werken. Mijn andere baan ga ik opzeggen en neem daar nu zeker geen opdrachten meer aan, omdat dit mij uiteindelijk te veel energie kost en ik het in principe niet nodig. Ik verdien niet bakken met geld, maar kan makkelijk rondkomen. Mitchell is er ook nog, als het nodig zou zijn zou hij mij met liefde willen ondersteunen. Dat is niet nodig, want ik ben niet afhankelijk en dat wil ik ook absoluut niet zijn. Ik wil mezelf kunnen onderhouden ook als ik een kind heb en we ooit uit elkaar zouden gaan. Ik ben iemand die zoals veel mensen zeggen hard is geworden. Zo zie ik het niet, ik wil mezelf beschermen tegen alles en iedereen. Ik denk soms te ver na met ”stel je voors”. Dit is niet altijd goed, maar soms ook weer erg nuttig dan heb je altijd een plan B. Te minste ik heb dat. Ik ben dertig en zou zo graag mijn meisjesdromen waar willen maken. Ik wil een plan maken en me ook hier aan houden. Acteren, ik ben dertig. Ik dacht dat ik altijd te laat en oud was, maar laatst zei iemand tegen mij; je kan nog minstens 30-35 jaar werken voor je met pensioen gaat dus je hebt nog een heel leven voor je. Dit was een eye-opener. Je kan gaan acteren dus begin ergens. Ik heb altijd wel positieve reacties gehad dat ik bv. een natuurlijke speler was. Je kan schrijven, je hebt een eigen verhaal, eigen identiteit en eigen leefstijl. Iedereen is tegenwoordig schrijver maar jij kan het. Je moet alleen niet zo onzeker zijn en beginnen. Klopt, dit is waar. Ik moet mijn situatie en mezelf accepteren zoals ik ben. Ik ben gezond en gelukkig. Ik heb voor mezelf gekozen en kies nu ook voor mezelf. De muren bouw ik op dit moment zelf, die houden mij tegen. De vraag is> Wie kan mij nu nog tegenhouden? In principe niets. Dat moet ik inzien en er mee leren leven. Er is niemand meer die tegen mij zegt dat het niet mag omdat ik uit dit cultuur kom, niemand die zegt ‘je mag niet met hem/haar omgaan zij zijn slecht, niemand die zegt hoe laat ik thuis moet komen’ en niemand die mijn toekomst heeft uitgestippeld. Er is niemand meer die mij grenzen op kan leggen dat ben ik zelf. Ik belemmer me op dit moment zelf, dat besef kreeg ik laatst. Dit is makkelijk en moeilijk tegelijk. Er is niemand anders daarom is het makkelijker op te lossen. Ik hoef niet tegen iemand anders op te boksen om mijn dromen waar te maken en van mijn eigen toekomst te genieten. Ik moet zelf leren hoe ik dit moet doen zonder bang te zijn en er is niets/iemand die mij tegen gaat houden. Ik maak concrete doelen en afspraken met mezelf voor het nieuwe jaar. Ik wil een aantal doelen behalen. Dit zijn niet hele grote moeilijke doelen. Ik wil uitzoeken welke stappen er nodig zijn om bepaalde dromen werkelijkheid te maken, dat is doel nummer 1 voor mij. Al met al voel ik me positiever, rustiger en gezonder. Er zijn mooie ontwikkelingen gaande in mijn leven. Dankbaar. Het is spannend, maar als ik dit allemaal een keer heb gedaan kan ik rustig sterven over honderd jaar. Zonder spijt. Ik wil geen spijt hebben dat ik in mijn jongere jaren in ieder geval niet heb geprobeerd om met Carice v. Houten in een film of serie te acteren. Dan heb ik het ten minste geprobeerd, mijn best gedaan om mijn doel te behalen. Ik heb dan mijn best gedaan voor mijn eigen doel. Dan mag ik trots zijn op mezelf.

Liefs, Mila

Parijs dec.2017

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: