Op dit moment weet ik niet heel veel. Letterlijk weet ik heel weinig en blijft er ook weinig hangen. Ik weet ook niet zo goed hoe ik me voel. Mensen vragen hoe gaat het? Ik zeg dan “ik kan niet zeggen dat het goed gaat, maar slecht gaat het zeker niet”. Een beetje dubbel. Wij hebben op 21-1-2020 een miskraam gehad. Ik ben hier erg onderste boven van. Alles is anders gelopen dan ‘gepland’. Je kan het ook bijna niet plannen.. Tijdens mijn zwangerschap had ik weinig tot geen symptomen. Ik was extreem moe en moest erg veel naar het toilet. Dat waren de grootste zwangerschapskwaaltjes die ik had en op een gegeven moment kon ik me niet echt meer focussen, kreeg ik weinig binnen, vergat veel dingen en snapte heel veel dingen niet. Moest echt nadenken en verwerken voor ik het verhaal begreep en tot actie kon komen. Ik heb het nu nog wel, niet meer zo extreem maar het is er wel. Ik ben twee weken ziek thuis gebleven. Gelukkig dacht mijn leidinggevende met mij mee, ben haar erg dankbaar! Ik had eigenlijk geen klachten en geen bloedverlies. Toch bleef ik testen tot op een gegeven moment de digitale test op 2-3 bleef hangen. Ik raakte in paniek, maar probeerde mezelf gerust te stellen. Las veel dat die testen bleven hangen op 2-3 weken en iedereen op zijn eigen tempo HCG aanmaakt. Contact met de kliniek gehad en dit gaf me erg veel rust. Die hele week voelde ik me raar, ik kon er niet van genieten had nergens last van. Ik had ‘rust’ maar was in mezelf zo hard in paniek dat ik alles bij elkaar wilde gillen en huilen. Heb geprobeerd bij de huisarts een HCG test te eisen. Dit bloedonderzoek doen ze helaas niet bij mijn huisarts, alleen om een zwangerschap uit te sluiten zeiden ze bv. om een spiraal te plaatsen. Mijn hart verscheurde mijn adem stopte een seconde toen de doktersassistente bleef volhouden bij ‘nee’. Iedereen die ik sprak mocht een bloedtest doen. Zij waren gerustgesteld of eventueel voorbereid op een miskraam. Ik had niks, maar voelde iets anders aan mezelf. Ik kon van niets meer genieten. Ik was nog vermoeider, lichamelijk en mentaal. Ik ging kapot. Ik dacht ik zal wel een bijna klacht vrije zwangerschap hebben dat kan namelijk. Dat is niet erg. Niet iedereen hoeft misselijk te zijn, ergens veel zin in hebben of juist afkeer hebben tegen bepaald voedsel. Ik probeerde mezelf zo staande te houden. Iedereen die het wist zei ook er is niks mis met jou en jullie kindje… WAS DIT MAAR WAAR!

Daar zaten we dan in de wachtkamer. Ik kon bijna niks zeggen. Moest bijna janken terwijl er niks aan de hand was. Waar het vaak uitloopt mochten we nu vrijwel direct naar binnen voor de echo. Mijn arts zei wat zie jij er uit. Ik zei ja ik ben bang doordat die test bleef hangen en ik amper klachten heb. Eenmaal op die stoel, ik zat eigenlijk voor mijn gevoel nog niet helemaal goed en zij zat er al in met het echo apparaat. Ze zei direct dit is niet goed, ik kan er niks anders van maken. Het is te klein voor de weken dat jullie zwanger zijn en ik zie geen kloppend hartje. Ik wilde op die scherm slaan, de hele kamer verscheuren.. ik wilde weg daar. Ik kwam van de stoel af. Ze vertelde allemaal dingen en gaf keuzes. De arts bleef me maar onnozel aankijken en praten. Ik heb gehuild en gehuild meer weet ik niet. Toen heeft ze een verwijsbriefje voor een spoed curettage geschreven die ik pas op het einde van die vrijdagmiddag kreeg en ik in het streekziekenhuis geen afspraak meer kon maken… Zij hebben immers hun eigen regels. Ik ga niet in detail treden, maar ik werd gewoon als een klein kind behandeld en moest het eerst máár afwachten.. Mijn man ( in dec. zijn Mitchell en ik getrouwd ) heeft daarna alle telefoon gesprekken gevoerd met de kliniek en het ziekenhuis. Ik heb gebruld en gejankt als een gorilla na de telefoon gesprekken die ik had gevoerd. Na weer zo’n gesprek in de ochtend voelde ik wat krampen. Mitchell lag te slapen, hij had nachtdienst gehad en ik wilde hem ook echt niet wakker maken. Ik was ziek thuis maar hij moest met zijn verdriet wel werken. Ik lag op de bank met een hond in de buurt. Ik gaf een gil, dacht huh wat is dit nou? Zomaar uit het niets, die ene steek ging direct weer weg. Ik dacht zal niks zijn. Ik wilde staan en viel direct op de grond van de pijn, ik ging voor onze bank zitten en ‘hangen’ met mijn benen open. Ik heb geschreeuwd, gehuild en echt gebruld. Er kwamen oer geluiden uit.. Mensen buiten hebben me gehoord. Stiekem wilde ik Mitchell wakker maken, ik wilde dit niet alleen doen ik kon dit niet alleen. Het zweet en tranen liepen door elkaar. De pijn werd erger en mijn kracht minder, mijn ademhaling stopte het ene moment en werd sneller het andere moment. Ik gun dit niemand. Ik wilde niet meer. Ik wilde dat het stopte. Probeerde mijn telefoon te pakken om te bellen naar Mitchell zodat hij naar beneden kwam. Dit lukte niet. Één van de honden kwam recht voor mij zitten en met zijn kop bij mijn hoofd we zoenden bijna, zo leek het. Ik heb zijn poot vast gepakt. Hopelijk niet te hard anders was hij wel gillend weg gegaan denk ik? Op een gegeven moment ging ik een soort van puffen en ging rechter proberen te zitten op de grond nog steeds met mijn benen open .. Er glipte iets tussen mijn benen naar beneden. Ik keek in mijn ondergoed en schrok er erg van, zoiets groots heb ik nooit gezien. Ik dacht dat het mijn kindje was.. Ik heb met pijn en moeite naar boven kunnen lopen. In de badkamer gezeten met mijn broek naar beneden met een handdoek onder me, ik legde alles zittend/kruipend klaar en gilde en huilde ondertussen verder. Toen voelde ik een druppel. Ik dacht wow wat een grote druppel bloed is dit, ik keek en zag mijn kindje. Ik heb even zo gezeten en Mitchell kwam er aan. Hij hoorde mij en is direct uit bed gestapt. GODZIJDANK! Wat was ik blij met hem. Hij heeft me schoongemaakt. Samen opgeruimd en mijn ergste pijn was ook snel verdwenen gelukkig. Heel lang gekeken naar ons kindje. Besloten in een plastic beker met koud water te doen, daarna met aluminiumfolie dicht te doen en in de koelkast te zetten. De volgende dag hebben we een mooie plant gehaald waar we ons kindje in begraven hebben. Ik kreeg het niet over mijn hart om hem/haar weg te gooien of door te spoelen.

Dit allemaal heeft max. een half uur geduurd. Ik ben me er van bewust dat het dagen, weken en of maanden kan duren. Het een erg lange nasleep kan hebben. Drie dagen later lag ik weer in die stoel weer op een vrijdag .. Precies een week later. Ik was helemaal schoon, geen rest weefsels te zien. Allemaal binnen een half uur er uit. Het was een ‘wonder’! Na het weekend zou het bloeden moeten stoppen. Dit is zo gegaan, woensdag gestopt donderdagochtend was er nog steeds geen druppel bloed te zien. Zwangerschapstest gedaan op die donderdag en deze was spierwit terwijl ik lees dat vrouwen nog weken positief testen. Ik ben donderdag ook begonnen met mijn hormonen voor hopelijk een volgende wonder die wel besluit om bij ons te blijven. Ik ben wel opgelucht dat het uiteindelijk op de natuurlijke manier is gegaan en wij het zo mooi konden afsluiten en het een plekje kunnen geven.

Ik heb de laatste tijd veel op mijn instagram gedeeld wat mij goed heeft gedaan. Ik kon het verwerken op mijn manier en met mensen delen die begrijpen waar ik in zat en nog steeds in zit.

Ons wondertje zit hierin. In maart gaan wij verhuizen, dan zal ons kindje met ons meegaan 💞

❤️ Mila

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: